SPOSÓB NA NAUKĘ - CZYLI JAK LUBI UCZYĆ SIĘ MOJE DZIECKO

Odrobiłeś lekcje?- To częste pytanie, które zadajemy naszym dzieciom. Wspaniale, jeśli odpowiedź brzmi twierdząco i gdy zadania domowe nie przysparzają żadnych problemów.  Co zrobić, gdy dziecko doświadcza częstych frustracji, lęków oraz nieprzyjemności w związku z opanowywaniem nowego materiału. Należy odpowiedzieć sobie na kilka podstawowych pytań: Jaki styl uczenia preferuje moje dziecko? Co sprawia, że przyswojenie nowych informacji okazuje się proste i przyjemne,  a co utrudnia mu naukę? Czy syn lub córka ma ulubione sposoby na naukę? Poniżej znajduje się kilka wskazówek, które ułatwią nam, rodzicom uzyskanie odpowiedzi lub rozjaśnią nieco poszukiwania.

Postępy uczniów w nauce zależą  od ich stopnia gotowości do pracy, który z kolei wyznaczony jest przez następujące czynniki wewnętrzne i zewnętrzne:

·         Osobowość: nastawienie ucznia do siebie, jego stosunek do innych osób, do nauki, do społeczeństwa, stopień szkolnej dojrzałości, rodzaj temperamentu;

·         Stan zdrowia: przebyte choroby, sposób odżywiania, wady organizmu;

·         Rodzina: struktura rodziny, rodzeństwo, atmosfera w domu, stosunek rodziców do dziecka, do nauki, do nauczycieli, do społeczeństwa, metody i środki wychowawcze, wartości przekazywane pokoleniowo, tradycje rodzinne, konsekwencja, stawiane dziecku wymagania, czynności zawodowe rodziców;

·         Środowisko: mieszkanie, warunki życia, miejsce pracy i wypoczynku dziecka;

·         Nauczyciel: osobowość, jego doświadczenie, wiedza i umiejętności, stosunek do dzieci.

Równowaga w powyższych aspektach niezależnych od typu inteligencji, umożliwia dziecku równomierny i harmonijny rozwój.

Psychologowie i pedagodzy wyróżnili kilka podstawowych stylów uczenia się preferowanych przez uczniów, wynikających z ich osobistych predyspozycji. Wyróżniamy:

   Wzrokowiec- z dominującą inteligencją wizualno- przestrzenną

   Słuchowiec- u którego, dobrze rozwinięty jest zmysł słuchu i góruje nad innymi zmysłami

   Kinestetyk- z naturalną predyspozycją do nauki poprzez ruch i dotyk

WZROKOWIEC:

Często są marzycielami, tzn. „marzą na jawie”, przewijając w swojej wyobraźni gotowe obrazy. Rodzice o wzrokowcach mówią, że ich dzieci „marzą o niebieskich migdałach”. Pismo wzrokowców jest równe, staranne, chętnie wykonują notatki z lekcji, nie koniecznie dla samej ich treści, ale często z potrzeb estetycznych. Otoczenie powinno być przyjemne dla „ dla oka”, stonowane, a w zasięgu wzroku jak najmniej przedmiotów mogących odwrócić ucznia od lekcji. Bałagan i chaos wizualny często zakłóca im odbiór rzeczywistości. Dużo mniej przeszkadza wzrokowcom hałas. Operują wyśmienicie tabelami, mapami, schematami, kolorami; są dokładni w określaniu położenia przedmiotów, które wcześniej gdzieś odłożyli. Od najmłodszych lat wzrokowcy dbają o swój wizerunek, posiadają wrodzony dar dobierania ubioru oraz wystroju otoczenia.                                                Ułatwić naukę wzrokowcowi oznacza -umożliwić mu korzystanie z różnego rodzaju plansz, obrazów, map, modeli, demonstracji, filmów, korzystanie z grafiki komputerowej, możliwość kręcenia własnych filmów dokumentalnych oraz ich odtwarzania. Bardzo dobrym pomysłem jest zachęcanie wzrokowca do zawieszania własnych wytworów związanych z przerabianymi aktualnie tematami na ścianach, czy tablicach korkowych, zapewnienie mu ściany do pisania- z pomocą służy np. farba tablicowa, ścieralna powłoka wielokrotnego użytku.

SŁUCHOWIEC:

         Nieustanny bałagan w otoczeniu to domena słuchowca. Pamięta on co usłyszał, jednak rzadko pamięta, gdzie zostawił najpotrzebniejsze przedmioty. Aby dziecko pretendujące do miana słuchowca mogło najlepiej wykorzystać swoją naturę, należy stworzyć mu odpowiednie warunki do nauki oraz udostępnić potrzebne elementy. Ważnym czynnikiem jest komfort i równowaga otoczenia w zakresie dźwięków. Słuchowcowi nie przeszkadza bałagan wokół; wyprowadzają go z równowagi hałasy i nadmierna ilość bodźców słuchowych. Istotną rolę odgrywa zatem osoba z wyraźną dykcją i umiejętnościami retorycznymi. Pomimo ogromnych możliwości pamięciowych słuchowca ma on częste problemy z ortografią i interpunkcją. Zapisy matematyczne również przysparzają mu sporych problemów. Uczy się on najczęściej poprzez głośne powtarzanie. Dobrym rozwiązaniem jest inwestycja, taka jak dyktafon, czy inny sprzęt nagrywający dźwięki. „Głośne myślenie” to typowe zachowanie dla słuchowca. Często podśpiewuje, nuci pod nosem. Lubi brać udział w dyskusjach, łatwością są dla niego wypowiedzi na forum. Deklamowanie wierszy, snucie barwnych opowieści, to domena słuchowca

KINESTETYK

Inteligencja kinestetyczna to nic innego, jak zdolność uczenia się poprzez działanie. Kinestetyk nie może zbyt długo usiedzieć w jednym miejscu. Jednostajność zajęć będzie dla niego udręką. Kinestetyka nie należy unieruchamiać  pod przymusem. Jedynie łagodna perswazja będzie  odnosiła zamierzony skutek. Jednak, gdy sytuacja tego wymaga, aby pozostał on bierny (np. na lekcji, czy podczas odrabiania zadań wymagających pisania), należy umożliwić mu manipulację drobnym przedmiotem, np. plastikową sprężynką, czy elastyczną gumową piłeczką. Czynność ta, rozładuje jego potrzebę ruchu, jak również zwiększy skupienie uwagi. Jeśli zatem, nasze dziecko bezustannie „wierci się” podczas odrabiania lekcji, można podejrzewać, że jego dominującą inteligencją jest kinestetyczna i błędem byłoby przywoływać je do porządku poprzez słowa typu: „uspokój się „, czy „siedź spokojnie”. Lepiej zaproponować mu wybór gadżetu, który będzie służył podczas nauki, jako swoisty generator energetyczny. Otoczenie Kinestetyka powinno być w miarę możliwości przestronne, wolne od zbędnych przedmiotów, przeszkadzających w swobodnym poruszaniu się.

Jakie sposoby możemy zastosować lub podsunąć dziecku, aby ułatwiać mu opanowywanie nowego materiału, czy powtarzanie tego, nad którym już pracował? Oto przykłady najbardziej popularnych, które warto zmodyfikować na potrzeby naszego dziecka:

·         Głośne powtarzanie

·         Przepisywanie treści

·         Fiszki

·         „Niezapominajki”

·         Podkreślanie

·         Mapa myśli

·         Plakaty

·         Uczenie innych

·         Odsłuchiwanie siebie

·         Tworzenie krzyżówek

·         Prezentacje- zarówno multimedialne, jak i papierowe

*CIEKAWOSTKA:

Dzieci często wykazują wiele cech pośredniczących i trudniej jest ustalić jaką wiodącą inteligencją charakteryzują się. Według teorii Howarda Gardnera istnieje, aż osiem podtypów:

·         Językowa

·         Matematyczno- logiczna

·         Ruchowa

·         Wizualno- przestrzenna

·         Naturalistyczno- przyrodnicza

·         Muzyczna

·         Interpersonalna- międzyludzka

·         Intrapersonalna- wewnętrzna,

a każda z nich dynamicznie ewaluuje w trakcie całego życia jednostki.

 

Zebrała i opracowała: Marta Góral